Afgelopen dinsdag weer een gesprek gehad en een hoofdstuk behandeld uit het boek: Sociaal onhandig. Een wat ouderwets boek, maar nog steeds relevant voor de ADHD zaken.
Wij zijn nogal gefocust op de dingen die niet mogen. Een fragment uit de film “Yes Day” was een kopie van ons huidige leven. Daar waar je altijd overal eerst open voor stond, is veranderd in bijna de hele dag Nee roepen en kinderen vertellen dat ze lief moeten doen en steeds maar weer herhalen wat ze niet mogen doen.
Als je dan het gewenste gedrag daarbij ook nog eens negeerd, dus eigenlijk gewoon voor lief aanneemt omdat je dat gewoon ook verwacht! Dan motiveer je het kind dus totaal niet om het goed te doen. Met het vervelende gedrag krijgen ze immers meer aandacht. Het blijkt dat kinderen aandacht willen en als dat niet positief kan, dan maar negatief. Want dan heb ik je onverdeelde aandacht iig bij mij.
Nu moesten we van het schema S(ituatie) –> G(edrag) –> G(evolg) opschrijven wat de situatie is. Wat het gedrag dan wordt dat zichtbaar is en wat het gewenste gedrag zou zijn.
Dan moeten we alles dat ook maar lijkt op het gewenste gedrag gaan prijzen. Dat is zo lastig, dus de opdracht die we hadden meegekregen is dat we het fysiek moeten turfen: wanneer we ons kind prijzen nadat het iets goeds heeft gedaan, maar ook als het lijkt alsof de intentie goed was .. dus alleen maar focussen op het gewenste, ipv de nadruk leggen op het ongewenste!
Het leuke hiervan, is dat Cindy en ik er een leuk wedstrijdje van maken en onze kinderen vanmiddag aan mij vroegen waar de C/D en streepjes voor stonden. Dus ze waren een hele tijd aan het raden. Het is niet erg dat ze het raden, maar van ons moeten ze het wel zelf kunnen raden … tot die tijd vertellen we ze lekker helemaal niets!